Το Καζίνο του Μονπαρνάσ και η χρυσή εποχή του Παρισιού

Επειτα από μία πενταετία, τον Νοέμβριο του 1956, σοβιετικές δυνάμεις εισέρχονται στη Βουδαπέστη, καταστέλλοντας με αιματηρό τρόπο την επανάσταση του ουγγρικού λαού κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος που είχε επιβάλει στη χώρα το Κρεμλίνο. Ο Μοντάν επρόκειτο να μεταβεί στην ΕΣΣΔ για μια περιοδεία. Αρχικά αμφιταλαντεύτηκε εάν έπρεπε να πάει ή όχι αλλά τελικά πήγε μαζί με τη σύζυγό του. Μετά την παράσταση στη Μόσχα παρατέθηκε δείπνο προς τιμήν τους στο οποίο έδωσε το παρών ο Νικίτα Χρουστσόφ και πολλά ηγετικά κομματικά στελέχη, με το ζεύγος από τη Γαλλία να αναφέρει πως δεν ήταν καλό ό,τι συνέβη στην Ουγγαρία. Τελικά διέρρηξε τις σχέσεις του με τον κομμουνισμό μετά την εισβολή δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Πράγα τον Αύγουστο του 1968. Ωστόσο εκείνος ήθελε να τον αποκηρύξει δημοσίως και το έκανε μέσω της ταινίας του Γαβρά. Το σενάριο της «Ομολογίας» (όπως και του «Ζ») το έγραψε ο μαδριλένος συγγραφέας Χόρχε Σεμπρούν, εμιγκρές στη Γαλλία και πρώην μάχιμος κομμουνιστής που συμμετείχε στη γαλλική Αντίσταση κατά των ναζιστών, συνελήφθη από τη Γκεστάπο και στάλθηκε στο Μπούχενβαλντ για να διαγραφεί στη συνέχεια, το 1964, από το εγκατεστημένο στη Γαλλία Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, επειδή παρέκκλινε από την επίσημη κομματική γραμμή.

Άλλες πληροφορίες

Αυτοί που τα έγραψαν αυτά νομίζανε το αντίθετο και τα θεωρούσαν κουτά και υπάκουα, εξ ου και ο υποτιθέμενος υποβιβασμός των ανθρώπων με τους χαρακτηρισμούς αυτούς. Πώς να μην σιχαίνομαι λοιπόν την παραβολή του Ασώτου με όλα τα συνακόλουθα; Μόλις ολοκλήρωσα την υποχρεωτική μου θητεία στα παραμύθια, διάβασα τις “Έντεκα χιλιάδες βέργες” του Γκιγιώμ Απολιναίρ (4):«Αν σας αγκάλιαζα σ’ ένα κρεβάτι, είκοσι φορές θα σας αποδείκνυα το πάθος μου. Μετά την προβολή της «Ομολογίας» το Κόμμα έσπευσε να την αποδοκιμάσει ενώ αρνητική ήταν η στάση ολόκληρης της κινηματικής Αριστεράς. «Ο Ιταλός Μοντάν, ο Ισπανός Σεμπρούν και ο Ελληνας Γαβράς σχηματίζουν μια τριάδα φίλων, τριών προσφύγων από τη Μεσόγειο που δεν αρέσει στην ριζοσπαστική Αριστερά», αναφέρει χαρακτηριστικά το il Venerdi.

Κοινωνικό Κέντρο του Παρισιού

Ακόμη καλύτερα, στα παραμύθια, υπήρχαν και κάτι άλλοι που τους έλεγαν γλεντοκόπους. Αυτοί για τους οποίους η ζωή είναι ένα διαρκές γλέντι, χαρά και ξεγνοιασιά. Όμως «χαρά που δεν μοιράζεται πεθαίνει νέα» κατά την Ανν Σέξτον (3). Τη χαρά, για να υπάρξει, πρέπει να την δώσεις και σε άλλους, σα μεταλαβιά, σαν αυτό που ορίζεται ως «ομοθυμαδόν δρώντες». Γλεντοκόπος και στρατοκόπος δυο έννοιες υπέροχες που συνδύαζαν την διασκέδαση της αέναης και όχι με ιδιαίτερο σκοπό περιπλάνησης, με την χαρά, που δίνει σε όλους τους συμμετέχοντες (είπαμε δημοκρατικές καταβολές) το cas kazino apati γλέντι, ως πεμπτουσία ζωής.

Αμφισβητούμενα έργα

Βεβαίως ο στρατοκόπος στα παραμύθια βάδιζε από ανάγκη για την επίτευξη κάποιου στόχου διότι αλλιώς το παραμύθι έχανε τον διδακτικό του χαρακτήρα, κάτι που ποσώς μ’ ενδιέφερε.Όσο για τον χαροκόπο το παραμύθι σχεδόν κατά κανόνα προέβλεπε ένα κακό τέλος. Σύμφωνα με την χριστιανική θρησκεία, μπορούσες να το αποφύγεις με την πλήρη και ειλικρινή μετάνοια. Είναι προφανής η επιρροή του χριστιανισμού ακόμη και στα παραμύθια. Τόσο μίσος για την χαρά και την ψυχοσωματική ευχαρίστηση μόνο στις μονοθεϊστικές θρησκείες μπορεί κάποιος να συναντήσει.Περιγράφουν την απόλαυση ως υπερβολή, ως κάτι που δεν τελειώνει, ως σπατάλη και την βαφτίζουν ασωτία, διαστρεβλώνοντας το νόημα της λέξης. Άλλωστε το ’χε πε κι ο Νίκολο Μακιαβέλι: «Ποτέ μην προσπαθείς να κερδίσεις με τη βία αυτό που μπορεί να αποκτηθεί με πονηριά», «Και μια αλλαγή αφήνει την πόρτα ανοιχτή για να μπουν και άλλες».Είναι ακριβώς αυτό που οι κυβερνώντες ονομάζουν βελτίωση των εργασιακών συνθηκών βάζοντας σε να δουλεύεις 10ωρο επί 6 μέρες τη βδομάδα.

Σε ελεύθερη πτώση η αγορά crypto – Το Bitcoin βυθίζεται στα $63.000

Από αιώνων η μεταστροφή των εννοιών και εν τέλει η διαστροφή τους ήταν μια από τις κύριες πρόνοιες της κάθε εξουσίας. Το είχε περιγράψει με τεράστια σαφήνεια ο Τζώρτζ Όργουελ στο «1984». Η παραβολή του Ασώτου λοιπόν είναι ένας μύθος που μιλά για τον νεαρό γιό που κατασπατάλησε το μερδικό του στην πατρική περιουσία σε «ασωτίες» και γλέντια. Πάντα αναρωτιόμουν «σε τι άλλο θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν οι περιουσίες;»Η δημιουργία χαράς κι ευχαρίστησης για όλους τους γύρω σου σ’ έναν όσο το δυνατόν ευρύτερο διαμοιρασμό δεν είναι ένας από τους πλέον ευγενείς σκοπούς; Η συσσώρευση κεφαλαίου που έκανε με κάθε τρόπο ο φιλόστοργος πατέρας σε μια δουλοκτητική κοινωνία για να έχει πολλά αγαθά, γη, δούλους και ακόμη τον μόσχο τον σιτευτό ήταν ακριβώς ότι από πάντα απεχθανόμουν. Άλλωστε το είχε πει κι ο θείος Κάρολος Μάρξ ότι η εκμετάλλευση της παραγόμενης υπεραξίας από την εργασία των δούλων αλλά και των λοιπών οδηγούσε στην συγκέντρωση κεφαλαίου για την προσωπική του κατανάλωση αλλά και την επανεπένδυση στην επιχείρηση. Εχοντας στραφεί στη δεκαετία του 1980 στον άκρατο φιλελευθερισμό και κλείνοντας το μάτι στον Ρόναλντ Ρίγκαν, ο Ιβ Μοντάν όχι μόνον πρόλαβε να δει την κατάρρευση της ΕΣΣΔ αλλά κατέστη και πρέσβης του αντικομμουνισμού, συναντώντας τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και τον Βάτσλαβ Χάβελ.

Πολιτιστικές και Καλλιτεχνικές Εκδηλώσεις

Επειτα από μία πενταετία, τον Νοέμβριο του 1956, σοβιετικές δυνάμεις εισέρχονται στη Βουδαπέστη, καταστέλλοντας με αιματηρό τρόπο την επανάσταση του ουγγρικού λαού κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος που είχε επιβάλει στη χώρα το Κρεμλίνο. Ο Μοντάν επρόκειτο να μεταβεί στην ΕΣΣΔ για μια περιοδεία. Αρχικά αμφιταλαντεύτηκε εάν έπρεπε να πάει ή όχι αλλά τελικά πήγε μαζί με τη σύζυγό του. Μετά την παράσταση στη Μόσχα παρατέθηκε δείπνο προς τιμήν τους στο οποίο έδωσε το παρών ο Νικίτα Χρουστσόφ και πολλά ηγετικά κομματικά στελέχη, με το ζεύγος από τη Γαλλία να αναφέρει πως δεν ήταν καλό ό,τι συνέβη στην Ουγγαρία. Τελικά διέρρηξε τις σχέσεις του με τον κομμουνισμό μετά την εισβολή δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Πράγα τον Αύγουστο του 1968.

Γνωστός παίκτης ριάλιτι ανάμεσα στα θύματα

Ωστόσο εκείνος ήθελε να τον αποκηρύξει δημοσίως και το έκανε μέσω της ταινίας του Γαβρά. Το σενάριο της «Ομολογίας» (όπως και του «Ζ») το έγραψε ο μαδριλένος συγγραφέας Χόρχε Σεμπρούν, εμιγκρές στη Γαλλία και πρώην μάχιμος κομμουνιστής που συμμετείχε στη γαλλική Αντίσταση κατά των ναζιστών, συνελήφθη από τη Γκεστάπο και στάλθηκε στο Μπούχενβαλντ για να διαγραφεί στη συνέχεια, το 1964, από το εγκατεστημένο στη Γαλλία Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, επειδή παρέκκλινε από την επίσημη κομματική γραμμή. Μετά την προβολή της «Ομολογίας» το Κόμμα έσπευσε να την αποδοκιμάσει ενώ αρνητική ήταν η στάση ολόκληρης της κινηματικής Αριστεράς. «Ο Ιταλός Μοντάν, ο Ισπανός Σεμπρούν και ο Ελληνας Γαβράς σχηματίζουν μια τριάδα φίλων, τριών προσφύγων από τη Μεσόγειο που δεν αρέσει στην ριζοσπαστική Αριστερά», αναφέρει χαρακτηριστικά το il Venerdi. Εχοντας στραφεί στη δεκαετία του 1980 στον άκρατο φιλελευθερισμό και κλείνοντας το μάτι στον Ρόναλντ Ρίγκαν, ο Ιβ Μοντάν όχι μόνον πρόλαβε να δει την κατάρρευση της ΕΣΣΔ αλλά κατέστη και πρέσβης του αντικομμουνισμού, συναντώντας τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και τον Βάτσλαβ Χάβελ.

Πρωταθλήτρια στην ΕΕ η Ελλάδα στις εισαγωγές παροχής υπηρεσιών από τρίτες χώρες

Ωστόσο την 9η Νοεμβρίου του 1991, λίγες εβδομάδες μετά τα 71α γενέθλιά του, υπέστη θανάσιμο έμφραγμα στο πλατό της ταινίας «IP5: L`Ile aux Pachydermes» (ΙΠ-5, το Νησί των Παχυδέρμων) στην οποία υποδυόταν έναν χαρακτήρα που επρόκειτο να πεθάνει από έμφραγμα. «Με όλα αυτά που έχω ζήσει, δεν μπορώ παρά να φύγω δίχως απωθημένα», ψιθύρισε σε μία νοσοκόμα, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή. Εκδήλωση με αφορμή τον εορτασμό της ημέρας των Ενόπλων Δυνάμεων έγινε στην Τρίπολη. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις της Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Τρίπολης. Παρευρέθηκαν στρατιωτικά στελέχη της Μεραρχίας Πεζικού Τρίπολης, του Κέντρου Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων, της Αυτοδιοίκησης, αλλά και εκπρόσωποι των αποστράτων. Ωστόσο την 9η Νοεμβρίου του 1991, λίγες εβδομάδες μετά τα 71α γενέθλιά του, υπέστη θανάσιμο έμφραγμα στο πλατό της ταινίας «IP5: L`Ile aux Pachydermes» (ΙΠ-5, το Νησί των Παχυδέρμων) στην οποία υποδυόταν έναν χαρακτήρα που επρόκειτο να πεθάνει από έμφραγμα. «Με όλα αυτά που έχω ζήσει, δεν μπορώ παρά να φύγω δίχως απωθημένα», ψιθύρισε σε μία νοσοκόμα, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή. Εκδήλωση με αφορμή τον εορτασμό της ημέρας των Ενόπλων Δυνάμεων έγινε στην Τρίπολη. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις της Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Τρίπολης.

Γκυγιώμ Απολλιναίρ

Στον χαιρετισμό του, ο Διοικητής της IV Mεραρχίας Πεζικού ” Πελοπόννησος ”, υποστράτηγος Αλέξανδρος … Περισσότερα Νομίζω η παιδική ηλικία είναι εκείνη που καθορίζει πολλά πράγματα που μας ακολουθούν μέχρι τη Ριτσώνα. Τα παιδιά ζουν σ’ ένα κόσμο κρυστάλλινο, με αντίληψη πολύ πέρα από εκείνο που αντιλαμβάνονται και προσλαμβάνουν οι, χμ… ας πούμε, μεγάλοι. Το υπόρρητο λειτουργεί σε τελείως διαφορετικό πεδίο, πολλές φορές ξεπερνά δε και τα σαφώς δηλούμενα. Οι συνέπειες ανήκουν, με αξιοσημείωτη συχνότητα στ’ απέραντα κι ακαλλιέργητα χωράφια της ψυχανάλυσης. Κάποτε λοιπόν, σ’ εποχές αθώες είχα ένα πράσινο βιβλίο με διάφορα παραμύθια, σφόδρα αγαπημένο καταφύγιο σε ώρα ανάγκης, όπως όταν με τιμωρούσαν με ξύλο, απαγορεύσεις ή ότι άλλο ανήκε στο οπλοστάσιο γονέων και κηδεμόνων την δεκαετία του 60.Είχε ιστορίες που σε ταξίδευαν σε βασίλεια σκοτεινά γεμάτα απειλές και κινδύνους σαν καινούργιο μοντέλο αεροπλάνο Boeing σήμερα, απ’ αυτά που πέφτουν σα μύγες άμα φυσάει πολύ, άμα φυσάει λίγο, άμα πετάνε ή προσγειώνονται.Οι παραμυθένιοι ήρωες, με τη βοήθεια μαγικών δυνάμεων, υπερπηδούσαν όλα τα εμπόδια, για να παντρευτούν στο τέλος τη βασιλοπούλα, που δεν ξέρουμε καν αν ήθελε κι επιθυμούσε τον ήρωα.

Χωρίς δρομολόγια τρένων το Σάββατο (28/2) λόγω απεργίας των εργαζομένων στην επέτειο μνήμης της τραγωδίας των Τεμπών

Το πάθημα του γάμου στο τέλος έπληττε εξίσου βασιλοπούλες και υποψήφια πριγκιπόπουλα. Κανείς δεν αναφερόταν στην ευτυχία του ζεύγους που προέκυπτε μέσα από σκληρότατες δοκιμασίες. Όλοι την θεωρούσαν αυτονόητη, πλην των ενδιαφερομένων. Προσωπικά λόγω οικογενειακών δημοκρατικών πεποιθήσεων δεν το έβρισκα και τόσο του γούστου μου.Όμως κάτι τύποι που «δρόμο έπαιρναν – δρόμο άφηναν» οι λεγόμενοι στρατοκόποι με τραβούσαν σαν μαγνήτης. Γιατί σε μια εποχή που ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα ενός μαραγκού, είχαν αυτοκίνητο, το να γυρνάς όλο τον κόσμο με τα πόδια φάνταζε στα μάτια μου στόχος όχι ιδιαίτερα ανυπέρβλητος αλλά μάλλον εφικτός και συναρπαστικός.

Κατασχέθηκαν μέχρι και «διαμάντια»

Αργότερα που έμαθα για τον Πάτρικ Λη Φέρμορ (1) αυτόν τον στρατοκόπο της ιστορίας αλλά και τον ταξιδευτή των τραγουδιών (2) Μπρους Τσάτουϊν έγιναν τα προσωπικά μου είδωλα. Η γνωριμία μου με τον κόσμο θέλω να γίνεται με ταχύτητες στ’ ανθρώπινα μέτρα, αντάξιες ενός ταξιδευτή και όχι τουρίστα. Προλαβαίνεις ν’ αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον, να γνωρίσεις σε βάθος όλα τα θαυμαστά και λαμπερά που υπάρχουν εκεί έξω και δεν μας περιμένουν.Εμείς τα χρειαζόμαστε για το φως της ψυχής μας. Οι άνθρωποι αυτοί μας σύστησαν σε μια άλλη οπτική του σύμπαντος. Σα να ’χει βρέξει ένα πράμα στη σαβάνα και να βγει μετά ο ήλιος: Μυρίζεις βλέπεις, γεύεσαι και αισθάνεσαι με κάθε τρόπο ακόμη και διαισθητικά το περιβάλλον γύρω σου. Παρευρέθηκαν στρατιωτικά στελέχη της Μεραρχίας Πεζικού Τρίπολης, του Κέντρου Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων, της Αυτοδιοίκησης, αλλά και εκπρόσωποι των αποστράτων. Στον χαιρετισμό του, ο Διοικητής της IV Mεραρχίας Πεζικού ” Πελοπόννησος ”, υποστράτηγος Αλέξανδρος … Περισσότερα Νομίζω η παιδική ηλικία είναι εκείνη που καθορίζει πολλά πράγματα που μας ακολουθούν μέχρι τη Ριτσώνα. Τα παιδιά ζουν σ’ ένα κόσμο κρυστάλλινο, με αντίληψη πολύ πέρα από εκείνο που αντιλαμβάνονται και προσλαμβάνουν οι, χμ… ας πούμε, μεγάλοι. Το υπόρρητο λειτουργεί σε τελείως διαφορετικό πεδίο, πολλές φορές ξεπερνά δε και τα σαφώς δηλούμενα. Οι συνέπειες ανήκουν, με αξιοσημείωτη συχνότητα στ’ απέραντα κι ακαλλιέργητα χωράφια της ψυχανάλυσης. Κάποτε λοιπόν, σ’ εποχές αθώες είχα ένα πράσινο βιβλίο με διάφορα παραμύθια, σφόδρα αγαπημένο καταφύγιο σε ώρα ανάγκης, όπως όταν με τιμωρούσαν με ξύλο, απαγορεύσεις ή ότι άλλο ανήκε στο οπλοστάσιο γονέων και κηδεμόνων την δεκαετία του 60.Είχε ιστορίες που σε ταξίδευαν σε βασίλεια σκοτεινά γεμάτα απειλές και κινδύνους σαν καινούργιο μοντέλο αεροπλάνο Boeing σήμερα, απ’ αυτά που πέφτουν σα μύγες άμα φυσάει πολύ, άμα φυσάει λίγο, άμα πετάνε ή προσγειώνονται.Οι παραμυθένιοι ήρωες, με τη βοήθεια μαγικών δυνάμεων, υπερπηδούσαν όλα τα εμπόδια, για να παντρευτούν στο τέλος τη βασιλοπούλα, που δεν ξέρουμε καν αν ήθελε κι επιθυμούσε τον ήρωα. Το πάθημα του γάμου στο τέλος έπληττε εξίσου βασιλοπούλες και υποψήφια πριγκιπόπουλα. Κανείς δεν αναφερόταν στην ευτυχία του ζεύγους που προέκυπτε μέσα από σκληρότατες δοκιμασίες. Όλοι την θεωρούσαν αυτονόητη, πλην των ενδιαφερομένων. Προσωπικά λόγω οικογενειακών δημοκρατικών πεποιθήσεων δεν το έβρισκα και τόσο του γούστου μου.Όμως κάτι τύποι που «δρόμο έπαιρναν – δρόμο άφηναν» οι λεγόμενοι στρατοκόποι με τραβούσαν σαν μαγνήτης. Γιατί σε μια εποχή που ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα ενός μαραγκού, είχαν αυτοκίνητο, το να γυρνάς όλο τον κόσμο με τα πόδια φάνταζε στα μάτια μου στόχος όχι ιδιαίτερα ανυπέρβλητος αλλά μάλλον εφικτός και συναρπαστικός. Αργότερα που έμαθα για τον Πάτρικ Λη Φέρμορ (1) αυτόν τον στρατοκόπο της ιστορίας αλλά και τον ταξιδευτή των τραγουδιών (2) Μπρους Τσάτουϊν έγιναν τα προσωπικά μου είδωλα. Η γνωριμία μου με τον κόσμο θέλω να γίνεται με ταχύτητες στ’ ανθρώπινα μέτρα, αντάξιες ενός ταξιδευτή και όχι τουρίστα. Προλαβαίνεις ν’ αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον, να γνωρίσεις σε βάθος όλα τα θαυμαστά και λαμπερά που υπάρχουν εκεί έξω και δεν μας περιμένουν.Εμείς τα χρειαζόμαστε για το φως της ψυχής μας. Οι άνθρωποι αυτοί μας σύστησαν σε μια άλλη οπτική του σύμπαντος. Σα να ’χει βρέξει ένα πράμα στη σαβάνα και να βγει μετά ο ήλιος: Μυρίζεις βλέπεις, γεύεσαι και αισθάνεσαι με κάθε τρόπο ακόμη και διαισθητικά το περιβάλλον γύρω σου. Ακόμη καλύτερα, στα παραμύθια, υπήρχαν και κάτι άλλοι που τους έλεγαν γλεντοκόπους.

Ενδεικτική εργογραφία

Η πλοκή τού μύθου οδηγεί στην απόλυτη μετάνοια του υιού και την επιστροφή τους στους κόλπους του ζάπλουτου πατέρα του. Αν απορρίψεις την προηγούμενη ζωή σου και πίστη γίνεσαι δεκτός οπουδήποτε, αρκεί να δεις το φως το αληθινό στην κυρίαρχη ιδεολογία.Ο Γεώργιος Γεωργαλάς ήταν μια τέτοια περίπτωση που φωτίστηκε σαν άλλος Σαύλος στον δρόμο για τη Δαμασκό (ο πρώτος διδάξας της μετανοίας). Από αντάρτης, πολιτικός πρόσφυγας και ΚΟΥΤΒης, σε συντονιστή του Καραμανλικού παρακράτους και στη φυσιολογική του εξέλιξη θεωρητικός και ενορχηστρωτής της χουντικής προπαγάνδας.Σαν τον νεαρό απ’ τη Νίκαια που είδε κι αυτός την φωτεινή αλήθεια στη δεκαετία του ’80 παράτησε τα ποδοσφαιράκια, τα UFO και το μπιλιάρδο, στρατολογήθηκε στην ΚΝΕ. Δεν το λέω εγώ αλλά κάτι τέτοια έγραφε ο Οδηγητής αφού πάντα λειτουργούσε σαν το αλήστου μνήμης περιοδικό «Προς τη Νίκη» απ’ τ’ αριστερά.Αργότερα έφτασε και γραμματέας της νεολαίας. Κατόπιν ξανάδε φως και πήγε στο στον Συνασπισμό, κι από φως σε φως στο ΠΑΣΟΚ.

Στην αντεπίθεση ο Πούτιν: Κατηγορεί την Ουκρανία για υπονόμευση της ειρηνευτικής διαδικασίας

Το μεγάλο φως τον έλουσε κυριολεκτικά, όμως το 1995 και εντάχθηκε στην ομάδα εφόδου του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όλα τα προηγούμενα ήταν προπτυχιακά για την μεγάλη μετάνοια! Η ιστορία, ειδικά η πολιτική είναι γεμάτη από τέτοιες ιστορίες μεταστραφέντων και μετανοημένων. Η υπογραφή μετανοίας που ζητούσαν οι Σκαλούμπακες στην Μακρόνησο ή στη Γυάρο οι επίγονοι του, δεν ήταν τίποτε άλλο από την ιστορία του ασώτου στην πράξη: Η επιστροφή του απολωλότος αμνού στους κόλπου της «μητέρας πατρίδας» μέσα από μια διαδικασία όπου αναγνώριζε τα “σφάλματα” του.Και κάτι άλλο: Εκφράσεις όπως «απολωλός πρόβατο» ή «ποίμνιο», «δούλος του Θεού» που θέτουν τον άνθρωπο σε κατάσταση υποζυγίου ή δουλείας, μειωμένης νοημοσύνης βεβαίως μήπως δεν είναι εκ του πονηρού;. Όχι πως τα πρόβατα είναι υπολειπόμενης νοημοσύνης, το αντίθετο διαθέτουν όση ακριβώς τους χρειάζεται για να επιβιώσουν. Αυτοί για τους οποίους η ζωή είναι ένα διαρκές γλέντι, χαρά και ξεγνοιασιά. Όμως «χαρά που δεν μοιράζεται πεθαίνει νέα» κατά την Ανν Σέξτον (3). Τη χαρά, για να υπάρξει, πρέπει να την δώσεις και σε άλλους, σα μεταλαβιά, σαν αυτό που ορίζεται ως «ομοθυμαδόν δρώντες». Γλεντοκόπος και στρατοκόπος δυο έννοιες υπέροχες που συνδύαζαν την διασκέδαση της αέναης και όχι με ιδιαίτερο σκοπό περιπλάνησης, με την χαρά, που δίνει σε όλους τους συμμετέχοντες (είπαμε δημοκρατικές καταβολές) το cas kazino apati γλέντι, ως πεμπτουσία ζωής. Βεβαίως ο στρατοκόπος στα παραμύθια βάδιζε από ανάγκη για την επίτευξη κάποιου στόχου διότι αλλιώς το παραμύθι έχανε τον διδακτικό του χαρακτήρα, κάτι που ποσώς μ’ ενδιέφερε.Όσο για τον χαροκόπο το παραμύθι σχεδόν κατά κανόνα προέβλεπε ένα κακό τέλος. Σύμφωνα με την χριστιανική θρησκεία, μπορούσες να το αποφύγεις με την πλήρη και ειλικρινή μετάνοια. Είναι προφανής η επιρροή του χριστιανισμού ακόμη και στα παραμύθια. Τόσο μίσος για την χαρά και την ψυχοσωματική ευχαρίστηση μόνο στις μονοθεϊστικές θρησκείες μπορεί κάποιος να συναντήσει.Περιγράφουν την απόλαυση ως υπερβολή, ως κάτι που δεν τελειώνει, ως σπατάλη και την βαφτίζουν ασωτία, διαστρεβλώνοντας το νόημα της λέξης.

Προσφορά Τυχερών Παιχνιδιών

Άλλωστε το ’χε πε κι ο Νίκολο Μακιαβέλι: «Ποτέ μην προσπαθείς να κερδίσεις με τη βία αυτό που μπορεί να αποκτηθεί με πονηριά», «Και μια αλλαγή αφήνει την πόρτα ανοιχτή για να μπουν και άλλες».Είναι ακριβώς αυτό που οι κυβερνώντες ονομάζουν βελτίωση των εργασιακών συνθηκών βάζοντας σε να δουλεύεις 10ωρο επί 6 μέρες τη βδομάδα.

• Σύστημα αυτόματων αναλήψεων με κάρτα
• Ασφαλείς θυρίδες μετρητών
• Υποστήριξη για e-wallets και κρυπτονομίσματα
• Άμεση επαναφορτίση παιχνιδιού μέσω εφαρμογής

Από αιώνων η μεταστροφή των εννοιών και εν τέλει η διαστροφή τους ήταν μια από τις κύριες πρόνοιες της κάθε εξουσίας. Το είχε περιγράψει με τεράστια σαφήνεια ο Τζώρτζ Όργουελ στο «1984». Η παραβολή του Ασώτου λοιπόν είναι ένας μύθος που μιλά για τον νεαρό γιό που κατασπατάλησε το μερδικό του στην πατρική περιουσία σε «ασωτίες» και γλέντια. Πάντα αναρωτιόμουν «σε τι άλλο θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν οι περιουσίες;»Η δημιουργία χαράς κι ευχαρίστησης για όλους τους γύρω σου σ’ έναν όσο το δυνατόν ευρύτερο διαμοιρασμό δεν είναι ένας από τους πλέον ευγενείς σκοπούς; Η συσσώρευση κεφαλαίου που έκανε με κάθε τρόπο ο φιλόστοργος πατέρας σε μια δουλοκτητική κοινωνία για να έχει πολλά αγαθά, γη, δούλους και ακόμη τον μόσχο τον σιτευτό ήταν ακριβώς ότι από πάντα απεχθανόμουν. Άλλωστε το είχε πει κι ο θείος Κάρολος Μάρξ ότι η εκμετάλλευση της παραγόμενης υπεραξίας από την εργασία των δούλων αλλά και των λοιπών οδηγούσε στην συγκέντρωση κεφαλαίου για την προσωπική του κατανάλωση αλλά και την επανεπένδυση στην επιχείρηση. Η πλοκή τού μύθου οδηγεί στην απόλυτη μετάνοια του υιού και την επιστροφή τους στους κόλπους του ζάπλουτου πατέρα του.

Αν απορρίψεις την προηγούμενη ζωή σου και πίστη γίνεσαι δεκτός οπουδήποτε, αρκεί να δεις το φως το αληθινό στην κυρίαρχη ιδεολογία.Ο Γεώργιος Γεωργαλάς ήταν μια τέτοια περίπτωση που φωτίστηκε σαν άλλος Σαύλος στον δρόμο για τη Δαμασκό (ο πρώτος διδάξας της μετανοίας). Από αντάρτης, πολιτικός πρόσφυγας και ΚΟΥΤΒης, σε συντονιστή του Καραμανλικού παρακράτους και στη φυσιολογική του εξέλιξη θεωρητικός και ενορχηστρωτής της χουντικής προπαγάνδας.Σαν τον νεαρό απ’ τη Νίκαια που είδε κι αυτός την φωτεινή αλήθεια στη δεκαετία του ’80 παράτησε τα ποδοσφαιράκια, τα UFO και το μπιλιάρδο, στρατολογήθηκε στην ΚΝΕ. Δεν το λέω εγώ αλλά κάτι τέτοια έγραφε ο Οδηγητής αφού πάντα λειτουργούσε σαν το αλήστου μνήμης περιοδικό «Προς τη Νίκη» απ’ τ’ αριστερά.Αργότερα έφτασε και γραμματέας της νεολαίας. Κατόπιν ξανάδε φως και πήγε στο στον Συνασπισμό, κι από φως σε φως στο ΠΑΣΟΚ. Το μεγάλο φως τον έλουσε κυριολεκτικά, όμως το 1995 και εντάχθηκε στην ομάδα εφόδου του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όλα τα προηγούμενα ήταν προπτυχιακά για την μεγάλη μετάνοια! Η ιστορία, ειδικά η πολιτική είναι γεμάτη από τέτοιες ιστορίες μεταστραφέντων και μετανοημένων. Η υπογραφή μετανοίας που ζητούσαν οι Σκαλούμπακες στην Μακρόνησο ή στη Γυάρο οι επίγονοι του, δεν ήταν τίποτε άλλο από την ιστορία του ασώτου στην πράξη: Η επιστροφή του απολωλότος αμνού στους κόλπου της «μητέρας πατρίδας» μέσα από μια διαδικασία όπου αναγνώριζε τα “σφάλματα” του.Και κάτι άλλο: Εκφράσεις όπως «απολωλός πρόβατο» ή «ποίμνιο», «δούλος του Θεού» που θέτουν τον άνθρωπο σε κατάσταση υποζυγίου ή δουλείας, μειωμένης νοημοσύνης βεβαίως μήπως δεν είναι εκ του πονηρού;. Όχι πως τα πρόβατα είναι υπολειπόμενης νοημοσύνης, το αντίθετο διαθέτουν όση ακριβώς τους χρειάζεται για να επιβιώσουν.

• Άμεση πρόσβαση από τον σταθμό Μονπαρνάς
• Στάθμευση για επισκέπτες με ιδιαίτερη είσοδο
• Κοντινά ξενοδοχεία συνεργαζόμενα
• Υπηρεσία λιμουζίνας για VIP πελάτες
• Πληροφορίες για δημόσιες συγκοινωνίες

Αυτοί που τα έγραψαν αυτά νομίζανε το αντίθετο και τα θεωρούσαν κουτά και υπάκουα, εξ ου και ο υποτιθέμενος υποβιβασμός των ανθρώπων με τους χαρακτηρισμούς αυτούς. Πώς να μην σιχαίνομαι λοιπόν την παραβολή του Ασώτου με όλα τα συνακόλουθα; Μόλις ολοκλήρωσα την υποχρεωτική μου θητεία στα παραμύθια, διάβασα τις “Έντεκα χιλιάδες βέργες” του Γκιγιώμ Απολιναίρ (4):«Αν σας αγκάλιαζα σ’ ένα κρεβάτι, είκοσι φορές θα σας αποδείκνυα το πάθος μου.